Sayfalar

14 Mart 2017 Salı

Şu sıralar


             

Şu sıralar üzülüyorum. Kimse kıramaz beni diyordum. Evet yine kimse kırmadı. Kendi kendimi kırdım döktüm.

Asla atlamayacağım (atlamamam gereken) şeyi atladım. Ben de düzgün bir dönem geçirmiyorum oysaki. Kötü bir dönemdeyim. Aklımdan her şey uçup gidiyor. Ne kadar önemli olursa olsun, kiminle ilgili olursa olsun o an dalgın olduğum  bir andı ve birinin çok zor ve yardım beklediği bir ana denk geldi. Belki en çok benim anlamam gerekirdi ama elimde değil. İsteyerek olmadı ki sonuçta.
Hayal kırıklığına uğrattım. Üzülüyorum. Kendime kızıyorum. Mahcup olmak en kötüsü. Başkasının üzülmesine sebep olmak... En çok da düşünceli olduğumla ilgili ondan bundan fırça yerken bu duruma düşmek acıtıyor canımı.

Çektim kendimi herkesden. Uzaklaştım. Yalnız olursam belki üzmem kimseyi. Ee haliyle de ben üzülmem. İyiyim böyle.

Bir depresyonikli yazının daha sonu. Okuduysan şanslısın sayın takipçi. Çünkü bir süre sonra kaldırılacak bir yazıydı bu. Kendimi iyileştirebildiğimde...

Mutlu günler...